Na prywatnym garnuszku

Nasze dziecko dostało się do publicznego żłobka. Hip hip hurra, trzeba by zakrzyknąć, bo jest to nie lada wyzwanie. Po raz kolejny w życiu poddają nas ocenie, przydzielają punkty i wybierają szczęśliwców.

Nasz syn do tej pory uczęszczał do żłobka z opieką prywatną. Posłaliśmy go tam w wieku 7 miesięcy, początkowo na 3 godziny dziennie. Z czasem stopniowo wydłużaliśmy ten przedział, aż teraz, tuż przed zmianą placówki, spędza w żłobku 7 godzin.

Aby otrzymać miejsce w miejskiej placówce, zaczęliśmy się o nie starać rok temu, składając podanie o przyjęcie tydzień po narodzinach. Po raz pierwszy w życiu ucieszyłam się ze swojego stopnia niepełnosprawności, dało nam to bowiem dodatkowe punkty. Osobiście znam rodzinę z córką starszą od mojego syna o jeden dzień, której mama składała podanie w tym samym dniu co my. Nie dostali się, a od dyrektorki żłobka usłyszeli, że są zbyt normalną rodziną. Żeby doczekać się miejsca w żłobku miejskim, najlepiej być samotnym rodzicem, rencistą, z odpowiednimi papierami o niepełnosprawnościach i najlepiej jeszcze bez pracy. Za te wszystkie cechy są dodatkowe punkty.

Zostawiając w tyle kwestię przyjęcia – zmiana placówki to dla nas stres. Chociaż nasze dziecko w ciągu ostatniego pół roku w żłobku płakało może z 5 razy, martwimy się, że zmianę otoczenia przyjmie dość ciężko. Dlatego też ochoczo stawiliśmy się na zebraniu dla rodziców, zorganizowanym przed 1 września.

Budynek – jak większość publicznych placówek edukacyjnych – pamięta czasy PRL. W środku jest jednak schludnie, czysto, kolorowo i personel robi przyjemne wrażenie. W gruncie rzeczy pewne sprawy okazały się lepsze od prywatnej placówki, którą znamy. Mowa tutaj o:

wyposażeniu w nocniki. Do prywatnego musieliśmy przynieść swoje.

wyposażeniu w ręczniki frotte. Nie było o tym nawet mowy w prywatnym.

zaciemnieniu sypialni roletami

piciu ze zwykłych kubeczków, nie tzw. „niekapków”

wyprowadzaniu dzieci na podwórko, o czym do tej pory nie było mowy

Jest też kilka negatywnych różnic:

żłobek otwarty maksymalnie do 17, godzinę krócej.

nie oddając dziecka max. do 8:20 nie możemy go już wcale przyprowadzić danego dnia.

w publicznym nie myją dzieciom ząbków po posiłku, twierdząc, że jest ich za mało, żeby to ogarnąć.

chociaż realizacja programu dydaktycznego jest obowiązkowa, nie mają środków na materiały. Już na wstępie prosi się rodziców o zaopatrzenie placówki w bibułki, kredki, bloki i co tam akurat będzie potrzebne (pytać wychowawczyń)

Reasumując – na zebraniu nie wydarzyło się nic, co zmieniłoby moje zdanie o przeniesieniu dziecka. A wręcz wydaje mi się, że zalety przewyższają te negatywne różnice. Jak będzie, czas pokaże. Ale mama wraca do pracy i nie można już zrobić kroku wstecz.